بسمه تعالی
موضوع:مهدویت
کارشناس:استاد بهارلوئی
درابتداآقای حاج باقری برنامه رابا دعای فرج وقطعه شعری درمورد امام زمان شروع کردند
سپس کارشناس محترم جلسه آقای بهارلوی به تبریک نیمه شعبان پرداختند واذغان داشتند که این شادیها به تیپ خاصی محدود نمی شود
بلکه پیرو جوان مذهبی وغیر مذهبی همه وهمه دراین شادی سهیم هستند
بعد از تبریک این شادی به بیان اعتقاد اهل سنت همچنین اعتقاد سایر ادیان در خصوص منجی اخرزمان مبنی براین که این منجی درزمان خاصی نزدیک به قیامشان متولد می شوند وبعدازطی زمان خاصی به قیام علیه ظلم وطاغوت جهانی واصلاح مردم خواهد پرداخت
ایشان در ادامه تصریع کردند که مابا دین همانند نوشابه رفتار می کنیم همانطورکه وقتی مقداری از نوشابه را داخل لیوانی می ریزیم
شروع به غلیان می کند به طوریکه مافکر میکنیم لیوان پرازنوشابه شد ولی پس از چند ثانیه که این غلیان وسرو صداهافروکش کرد تازه می فهمیم که نصفه لیوان هنوزخالی مانده وتفکرات واحساسات ما راجع دین واهل بیت وبه خصوص امام زمانمان درست همین گونه است
مدتی از زندگیمان راصرف دعاورازونیاز وهمچنین صرف اهل بیت ومخصوصا امام زمان می کنیم دعای ندبه میخوانیم از این مسجد به ان مسجد ازاین حسنیه به ان حسنیه وفراترازان ازاین کشور به ان کشور میرویم گریه زاری میکنیم شب زنده داری میکنیم ولی پس از مدتی که گذشت کاملا تغییر می کنیم تمام این اعمال راترک وبلکه معکوس این ها راانجام می دهیم واگر به فکرانتقام ازدین وامام وخدارانداشته باشیم حداقلش اینست که دیگر به این گونه مسائل(البته در دینداری به طورصحیح نه طوریکه امروزه باب شده ) نمی پردازیم چرا؟؟؟؟؟؟؟
جواب این چرا وهزاران چراهای دیگرکه ممکن است درذهن تک تک ما باشداین است که شوروشعور توام با یکدیگر نیستند یا شوربدونه شعورداریم یا بلعکس که هردواینهاناقص هستند
حال این سوال پیش می اید که حضوربدونه ظهورامام زمان در جامعه ماوبلکه درجهان وقتی ایشان نمیتوانندمشکلی از مشکلات بشرراحل کنندوگره ای از گره مابازکنند چه فایده وثمری دارد؟
جواب این سوال راشایدافرادمختلف بادیدگاههای مختلف بدهند ممکن است کسی بگویدکه ایشان (ازدیدگاه عرفان)واسطه فیض هستند وبه واسطه ایشان است که رحمت الهی شامل حال مامیباشد.یانه ممکن است کسی ازدیدگاه جامعه شناسی پاسخ این سوال رابدهدوبگوید که وقتی چنین منجی دربین مردم وجود داشته باشد مردم امیدوارهستندکه روزی ظهور کنند وجامعه بشریت رااصلاح کنندکه این خودباعث پویایی وحرکت دربین بشریت ودرنتیجه گام برداشتن درراه او ومقدمه سازظهور اوشوند.
سوالی دیگرکه برای ما پیش می آیداین است که ایمان به امام زمان واثرات این ایمان درزندگی ماچیست؟
درجواب این سوال برای مقدمه بایدبگوییم دردین مابه هیچ چیزبه اندازه ای محبت پرداخته نشده وبه محبت به عنوان عامل پیشگیری وهمچنین حرکت بهای زیادی داده شده شاهد این مدعاروایات مختلف ازمعصومین است که درادامه به بعضی ازآنها اشاره میکنیم:
نقل است که یکی از محبین امام رضا(ع)باپای پیاده ازمدینه تاخراسان را برای ملاقات امامرضا(ع)طی می کند وقتی به امام رضا میرسد پاهای اوبراثرآن مسافت طولانی زخمی ومجروح شده بودامام رضا(ع)ازوی درخصوص جراحت پاهایش می پرسیند اومیگوید برای ملاقات شماازمدینه تاخراسان راپیاده طی کردم آنجاامام رضا(ع)این حدیث معروف راذکرکردندند"هرکس چیزی رادوست بداردوبه اوعشق بورزد بااومحشور میشودولوباسنگی.
روایتی ازامام علی(ع)"قیمت هرانسان آن چیزهایی است که خوب می پندارد
اماگفتنی است که محبت در فیزیک وچهره انسان نیزاثرمیگذارد وامروزه این ادعا توسط علم به اثبات رسیده. شاهداین مدعا نیز
آیت ا... کاشانی ومریدشان است که یکی از مریدان مرحوم آیت ا... کاشانی که اوراخیلی دوست داشت وبه اوعشق می ورزیده درراه رفتن خویش دچارلنگی میشود ودرراه رفتن می لنگیده همانطور که آیت ا... کاشانی درراه رفتن خویش خود می لنگیده
ایمان ومحبت به امام زمان نیز همین آثاررادارد. شخصی که به امام زمان خویش ایمان دارد ومحب اوست حداقل اثرش این است که این شخص شخصیتش رشد میکند انسان بزرگی میشود
محب امام زمان درد بشریت دارد نه دردخود محب امام زمان منیتش از بین میرود.وآن گونه می شود که معشوقش(امام زمان) باشد.
محب امام زمان هم جون خوداودردعاهایش همه بشریت رامد نظر میگیرد نه فقط قشرخاصی را.
اودردعای ندبه میگوید:دوست دارم توراببینم وتوهم مراببینی درشرایطی که توبر تخت پادشاهی باشی.
نکته دیگری که شایان ذکراست اینست که متاسفانه تعریف های ما از حضرت مهدی(عج)عوض وبلکه تحریف شده است. تعریف های ماباید براساس قران وروایات معصومین باشد. همانگونه امام صادق(ع)می فرمایند:وقتی مهدی ماآمدبی دین ها بااودوست میشوند ومتدینین بااودشمن میشوند.
آری تعاریف ما بایداین شکل وشمائل رابه خود بگیرند نه اینکه بگوئیم وقتی مهدی ما آمد جوی خون به راه می اندازد.
یادم است که درکتابهای دبستان میخواندیم مردی درباران آمد ولی حقیقت اینست که کهد تا آن مردنیایدبارانی نمی بارد.
